زرد به آبی

زرد به آبی

سیگاری تعارف می کنم
به هر روحی که به بسترم می آید .

همه ی دروغ هایم را فهرست می کنم ،
هر کار ضروری را عقب می اندازم .

گریه کن استخدام می کنم
به فرض اگر پایین پریدم ،
گلدان های کاغذ دیواری را آب می دهم .

نه در صبوری ، آرامشی ست و
نه در حرکت
بیقراری .

نمی شود به زرد گفت آبی
و صفات
از ازدواج با اسامی خسته اند .

دلم می خواهد دَ دَ دَ داد بزنم
بگویم نه
با چشمک آری ،
افق را
بر افق نقاشی کنم .

آخر می دانم که رود
به سمت دریا
خودش را نوازش می کند ،

و سیگار
آدم مرده را دوباره نمی کُشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برگشت به اول صفحه